ไม่มีใครเลย ที่ตรงนั้นไม่มีใครเลยสักคน
...เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยังคงร้องไห้อยู่เพียงคนเดียว
ที่ตรงนั้น...ถนนที่กว้างใหญ่และทอดตัวไกลออกไป อย่างไร้ ,จุดหมาย
.
.
.
...เธอควรจะทำอย่างไร
เมื่อหนึ่งมือ ที่เคย ,จับ ,จูง ,เกาะกุม และนำพาเธอมาที่นี้นั้น
บอก "ลา" เธอไป
...ลุกขึ้น ลืมมือหนึ่งมือนั้น แล้วก้าวเดินไป
หรือ
ร่ำไห้ ร่ำ"รอ"...รอให้ มือ นั้นกลับคืนมา
เพียงมือเธอ...โดย เฟลบิเล
หมายเหตุ:เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมา เป็นเพียงอารมณ์สมมุติ
"เธอ และ เขา" ในเรื่องนั้น ไม่มีอยู่จริง โปรดใช้ อารมณ์ ร่วมในการอ่าน
ขอบคุณค่ะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กร๊ากๆ แกร๊กๆ...อย่างงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราน้า
ก็อย่างที่เห็นในชื่อ เอนทรี่ กับหมายเหตุนั้นแหล่ะค่ะ
เราเป็นพวกมือบอนค่ะ ชอบเขียนอะไรตามอารมณ์อยู่บ่อยๆ
เขียนไปเขียนมา ชักเยอะแยะ จะเอามาลงในบลอคก็อาย(นี้ ขนาดอาย ฮ่าๆ)
เอาเป็นว่า อยากแบ่งปัน อยากมีอารมณ์ร่วม กับเพื่อนๆ ซะมากกว่า
เอาน่าๆ ใครไม่ชอบก็ติได้ ใครชอบก็ชมได้
ขอให้มี"อารมณ์ร่วม"กันนะค่ะ
แล้วเจอกันค่ะ
ปัจฉิมลิขิต.เราใกล้"ปลดปล่อย"แล้วล่ะค่ะ เหลือสอบและงานอีกหนึ่งอย่าง
แหมๆ ชักอยากโบยบิน เร็วๆ แล้วสิค่ะ
^_____^
